hordziej | blog

Adam Broomberg i Oliver Chanarin należą do tych współczesnych fotografów, którzy sprawiają że nadal wierzę w fotografię jako medium zdolne opowiedzieć ciekawą i nową historię. Niedawno zakończyli pracę nad swoim ostatnim projektem zatytułowanym Fig., realizowanym przy współpracy z Photoworks i John Hansard Gallery (album ukaże się w październiku 2007 roku nakładem wydawnictwa Steidl). Wystawa składa się z ponad osiemdziesięciu fotografii prezentowanych jako muzealne obiekty ? przy każdym znajduje się numer katalogowy, a w książeczce dostępnej w galerii pod odpowiednim numerem znajdują się komentarze do zdjęć. Autorzy nawiązują do czasów tworzenia kolekcji w epoce Wiktoriańskiej, kiedy obiekty z różnych stron świata trafiały w ramach kulturalnego piractwa do muzeów w Wielkiej Brytanii (co jest doskonałym przykładem powiązania pojęcia archiwum z pojęciem władzy, o czym pisał Allan Sekula w tekście z 1983 roku Reading an Archive: Photography Between Labour and Capital). Warto wejść na stronę internetową autorów na której dostępne są zdjęcia wraz z komentarzami. Jest to jedna z niewielu internetowych prezentacji fotografii, która w ostatnim czasie przykuła mnie do ekranu na więcej niż kilka chwil.

Fig. 4 Giueseppe Magri’s accident, 1936, Sicily, Italy

Na stronie John Hansard Gallery znajduje się zapis wywiadu Stephena Fostera z Adamem Broobergiem i Oliverem Chanarinem, dostępny także jako plik mp3 oraz pełna dokumentacja wideo. Jednym z ciekawszych momentów rozmowy jest dyskusja na temat autentyczności dokumentu. Autorzy wskazują na rolę podpisów do swoich zdjęć, bez których przekaz wystawy jest całkowicie nieczytelny, a zamiana informacji dla zwiedzających muzea sprawia, że pewna rzecz staje się czymś innym.

Prace Broomberga i Chanarina, zarówno najnowsze, jak i te zawarte w fantastycznym albumie Ghetto, który autorzy określają podsumowaniem swojej pracy w roli edytorów w magazynie Colors, zachęcają do zastanowienia się nad tym, co sprawia że ich zdjęcia w tak naturalny i lekki sposób dają się “czytać”. Zdarzyło mi się ostatnio sięgnąć do książki Josifa Brodskiego ?Znak Wodny? i po raz kolejny znajduję w niej odpowiedzi na tematy o których myślę. Ne stronie 33 mojego wydania Brodski pisze o pewnej ważnej dla niego książce:

W fazie podatności na wpływy, w której zdarzyło mi się natrafić na tę książkę, największe znaczenie miało jednak dla mnie to, że udzieliła mi ona kluczowej lekcji kompozycji; nauczyła mnie mianowicie, że tym, co czyni tekst narracyjny dobrym tekstem, nie jest sama opowiadana przezeń historia, ale zasada, według której coś następuje po czymś.

Wydaje mi się, że w przypadku Broomberga i Chanarina jest to najbardziej podstawowa zasada, na której opiera się ich twórcza praca. Ogromne znaczenie miał dla nich oczywiście okres pracy w magazynie Colors, podczas którego przeglądali tysiące zdjęć, w poszukiwaniu właściwej ilustracji, mieli też możliwość zapraszać do realizcji tematu tych fotografów, którzy ich zdaniem mieli szansę przywieźć najbardziej prawdziwą historię z danego miejsca.

Alec Soth w swoim wczesnym projekcie From Here To There posługiwał się schematem, w którym każde kolejne zdjęcie wynikało z motywu na poprzednim zdjęciu (na przykład chłopiec trzymający kurczaka ? mężczyzna z jajkiem i tatuażem symbolu Supermena na ramieniu ? strój Supermena wiszący w garderobie itd. - dosyć zabawny zestaw). O ile tego typu ścisły projekt przypomina raczej literacką twórczość członków grupy Oulipo, to z całą pewnością był to bardzo rozwijający projekt. W trakcie realizacji kolejnych tematów Soth często wypisuje sobie listę scen/pojęć/obiektów które w jego wyobraźni odnajduje jako punkty zaczepienia do opisania danej historii i poszukuje ich w rzeczywistości.

Oczywiście nie jest to jedyny sposób na osiągnięcie narracyjnego charakteru zdjęć, wystarczy przypomnieć sobie choćby zdjęcia Jeffa Walla, który w jednym zdjęciu kumuluje całe wielopoziomowe historie. Z drugiej strony Wall jest dosyć wyjątkowym fotografem. Alec Soth w wywiadzie przeprowadzonym przez Aarona Schumana mówi:

Jest dla mnie frustrującym doświadczeniem fakt, że fotografia nie jest zbyt dobra w opowiadaniu historii. Opowieści dają dużą przyjemność i z pewnością istnieje “narracyjna” fotografia - wszyscy wskazują na Gregorego Crewdsona w tym względzie - ale w rzeczywistości nie ma tu fabuły. Jego pracy tylko ją sugerują. Tęsknię za historiami. Opowiadania i filmy często mnie zadowalają, ale fotografia często pozostawia mnie z poczuciem braku. Staram się nad tym pracować. Istnieje właściwie zaledwie kilka dobrych przykładów osób, które rzeczywiście opowiadają historie poprzez obrazy: Pedro Meyer i Eugene Richards przychodzą mi do głowy. Kiedyś chciałbym dojść do tego, w jaki sposób opowiadać dobre historie.

Wydaje mi się, że po okresie popularności różnego rodzaju atrakcyjnych i technicznie doskonałych obrazów, zdolność opowiadania historii ponownie staje się jedną z najbardziej pożądanych cech fotografii. Tyle tylko, że teraz już nikt nie wierzy w jedną prawdziwą relację.

This entry was posted on Saturday, August 25th, 2007 at 5:59 pm and is filed under archiwa, książki, różne. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.